شماره صد و یک : هم هست و هم نیست

قاعده کلاسیک عکاسی ایجاد پندار است: پندار ژرفنا. فرض وجود حجم، فضا و حقیقت گرداگرد عکس، ادامهٔ حضور. این ژرفنای پندارگون را ((واقعیت)) می‌خوانیم. اما عکس هیچ نیست، مگر سطحی که می‌بینیم. واقعیتی محدود به قاب، زن جوان کنار فرشته ایستاده است و او را نمی‌بیند. فرشته در سینما، همخوان با گوهر این هنر هم هست و نیست. در عکس، اما هست. از راه عکس چگونه بدانم که او هم هست و هم نیست؟

بابک احمدی/تصاویر دنیای خیالی/نشر مرکز
عکس: نمایی از فیلم بهشت بر فراز برلین اثر ویم وندرس

شماره صد : یه خاطره ست همین و بس

انسان فقط خاطرات خوش را دوست ندارد. در مرحله‌ای از زندگی متوجه می‌شویم که خود خاطرات را دوست داریم. 

ناتالیا گینزبورگ/میشل عزیز/مترجم: بهمن فرزانه/انتشارات جاویدان
عکس: نمایی از فیلم مزاحم نشو اثر ویم وندرس

شماره نود ونه:دردهای دنیای واقعی

وقتی کسی این شانس را دارد که در ماجرایی زندگی کند و در دنیای خیالی به سر برد، دردهای دنیای واقعی ناپدید می‌شوند.

پل استر/دیوانگی در بروکلین/مترجم: خجسته کیهان/نشر افق
عکس: نمایی از فیلم درخشش ابدی یک ذهن بی‌آلایش اثر میشل گوندری

شماره نود و هشت:هرگز غمگین نمی‌شوی.

- معلوم است تو دیگر مرا دوست نداری.

- چطور می‌توانی این حرف را بزنی؟ چرا؟

- چون که غصه می‌خوری. وقتی کسی را دوست داشته باشی، هرگز غمگین نمی‌شوی.

تربیت اروپایی/رومن گاری/ترجمه ی: مهدی غبرائی